Τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του θεσμού στο Μοντεβιδέο, το Παγκόσμιο Κύπελλο απέκτησε ήδη μεγαλύτερη διάσταση και βαρύτητα. Το 1934 διεξήχθη στην Ιταλία και αποτέλεσε το πρώτο Παγκόσμιο κύπελλο το οποίο φιλοξενήθηκε στην Ευρώπη, επιβεβαιώνοντας ότι η ιδέα του Ζυλ Ριμέ είχε πλέον ριζώσει στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Δεκαέξι ομάδες πήραν μέρος στη διοργάνωση, γεγονός που έδειχνε ότι η διοργάνωση μεγάλωνε γρήγορα και αποκτούσε ολοένα και μεγαλύτερο κύρος.
Σε αντίθεση με το 1930, η διοργάνωση είχε πλέον καθαρή δομή νοκ άουτ αγώνων από την αρχή. Από τον πρώτο γύρο, οι ομάδες έπρεπε να επιβιώσουν σε δύσκολες αναμετρήσεις, κάτι που έκανε το τουρνουά πιο σκληρό και ανταγωνιστικό. Στο επίκεντρο βρέθηκε η οικοδέσποινα Ιταλία, μια ομάδα με σπουδαίο ταλέντο αλλά και έντονη προσωπικότητα.
Μεγάλος ηγέτης των «ατζούρι» ήταν ο χαρισματικός Τζιουζέπε Μεάτσα , ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της εποχής. Με εξαιρετική τεχνική, δημιουργικότητα και ικανότητα στο σκοράρισμα, ο Μεάτσα αποτελούσε τον εγκέφαλο της ιταλικής επίθεσης και τον ποδοσφαιριστή γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν ολόκληρο το παιχνίδι της ομάδας.
Στην επίθεση ξεχώρισε ο δυναμικός φορ Άντζελο Σκιάβιο , ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει ο μεγάλος ήρωας του τελικού. Δίπλα του αγωνίζονταν ποδοσφαιριστές με τεχνική ποιότητα και αγωνιστική πειθαρχία, όπως ο δημιουργικός Τζιοβάννι Φεράρι και ο σκληροτράχηλος μέσος Λουίς Μόντι , ο οποίος είχε ζήσει μια μοναδική ποδοσφαιρική εμπειρία: ήταν φιναλίστ και στο προηγούμενο Μουντιάλ, το 1930, με την Αργεντινή.
Απέναντι στους Ιταλούς στάθηκε στον τελικό μια εξαιρετική Τσεχοσλοβακία. Μεγάλη μορφή της ομάδας ήταν ο τεχνίτης επιθετικός Όλντριχ Νέγεντλι , ο οποίος αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Η εθνική Τσεχοσλοβακίας έπαιζε ποδόσφαιρο με φαντασία και οργάνωση, αποδεικνύοντας ότι το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε ήδη αναπτύξει διαφορετικές σχολές παιχνιδιού.
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη στις 10 Ιουνίου 1934 στη Ρώμη, στο «Stadio Nazionale». Η εθνική Τσεχοσλοβακίας προηγήθηκε, παγώνοντας τους Ιταλούς φιλάθλους. Όμως η Ιταλία αντέδρασε. Η ισοφάριση ήρθε λίγο πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί, ο Σκιάβιο πέτυχε το γκολ που έκρινε τον αγώνα και χάρισε στην Ιταλία τη νίκη με 2-1.
Με εκείνη τη νίκη, η εθνική Ιταλίας κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο και το Μουντιάλ επιβεβαίωσε ότι είχε πλέον εξελιχθεί σε ένα παγκόσμιο ποδοσφαιρικό γεγονός. Πάνω απ’ όλα όμως, η διοργάνωση του 1934 χάρισε στο άθλημα νέους θρύλους: τον Μεάτσα, τον Σκιάβιο , τον Νέγεντλι και τόσους ακόμη ποδοσφαιριστές που συνέχισαν να γράφουν τη μυθολογία του θεσμού.
Το δεύτερο Μουντιάλ έδειξε ότι το ποδόσφαιρο δεν ήταν πια απλώς ένα παιχνίδι. Είχε ήδη μετατραπεί σε μια παγκόσμια σκηνή όπου γεννιούνταν ήρωες και ιστορίες που θα έμεναν ζωντανές για πάντα.